Verslagen Maraboi
Hier worden verslagen vermeld, die gemaakt zijn over
Maraboi .
- Voor de tweede keer in Kenia (Pauline Hoogewoud, 2009)
- Een druppel op de gloeiende plaat (Piet van Vonderen)
- De drukte achterlaten (Jeannette van Erk, aug 2009)
- "MARABOI" beleefd door Thea en Ronald (Thea, juli 2009)
- Lekker in "MARABOI" (Willianne,
nov 2009)
Voor de tweede keer
in Kenia.
Wat een ervaring weer!
Ik had mijzelf de luxe gegund vanuit Nairobi
naar Kisumu te reizen per vliegtuig, wat me
uitstekend bevallen is. Ook weer boeiend dat
stukje Kenia vanuit de lucht te zien. En, een
klein vliegtuig heeft ook wel wat, er was een
uitstekende service en, ook bijzonder: een
vrouwelijke piloot.
Tot mijn verrassing werd ik in Kisumu opgewacht
door Bert en ja, ook door Ben en bij de eerste
koffiestop naar Maraboi zag ik tot mijn blije
verrassing ook Marijke. Wat een warm welkom!
Er was een auto gehuurd, en zo’n persoonlijk
welkom doet toch wel wat. Ik vond het heerlijk
weer de straten in Kisumu te herkennen en op weg
naar Maraboi weer bekende plekken.
Bij aankomst in Maraboi een enthousiast weerzien
met Maggie en Albert (wat is hij alweer gegroeid
en een hele knul geworden!), Moshe, en later
Hadjar. Heerlijk je daar weer thuis te voelen.
Dit keer logeerde ik in de Green Cottage. Wat
een fijn huisje!
Heel fijn was de attente zorg van Marijke.
Hiervoor had in een intensieve rondreis gemaakt
met Woni Safaris langs de opvangplaatsen voor
verweesde olifantjes (ik ben daar
sponsor/peetouder) van de David
Sheldrick-foundation, door Ithumba, Tsavo-East,
Tsavo-West, Voi, Amboseli, dat was geweldig,
maar ik was erg moe door de intense belevenissen
en zei gelijk tegen Marijke en Bert dat ik de
eerste paar dagen alleen maar wilde “Zijn” en
uitrusten. En daar lieten ze alle ruimte
voor. Het was heerlijk vóór mijn huisje buiten
te zitten in de vroege ochtend, de vogels horen
en gewoon te ervaren en te voelen hoe het is in
Afrika te zijn.
Fijn dat er een veranda is achter het huisje,
beschermd door horrengaas, zodat je ook ‘savonds
buiten kan zijn, ondanks de muggen en kan
luisteren naar de krekels, de gekko’s tegen het
gaas zien bewegen, jagend op insecten. En de
lichtjes aan de overkant van het dal en de weg,
en gewoon maar luisteren, dit is Afrika.
De week daarna kwamen ook Ronald en Thea , en
dat was heel plezierig, in contact en
gesprekken. Ik was toen niet meer de enige
vegetariër, ook Thea, en dat is ook wel eens
plezierig. En….. Maggie kookt zo verrukkelijk!
Toen er eenmaal een auto ter beschikking was (na
veel moeite van Bert en Marijke) konden we wat
makkelijker andere plekken bezoeken, o.a. een
heerlijke boottocht gemaakt over het
Victoriameer, Nyabondo bezocht met al die
vragende kindergezichtjes, waar heel liefdevol
gezorgd wordt voor mentaal en lichamelijk
gehandicapte kinderen. Ook een bezoek aan de
Tea-factory in Kapmaso konden we realiseren en
bezoeken aan de ouders (in hutjes) van
gesponsorde studenten. Wat een contrast: een in
keurig uniform gestoken kind woont in het meest
simpele hutje, wat je je maar kunt
voorstellen. Ik heb nog meer bewondering
gekregen voor het uithoudingsvermogen en geduld
van de mensen daar.
Zelf hebben we onder grote hilariteit ook
“samengeperst” en opgestapeld in de auto van een
van de leden van het schoolcomité gezeten, op
weg naar de Tea-factory. Maar ja, in de matatu
is dat heel gewoon, ook dat heb ik weer ervaren
op weg naar “boodschappen doen” in Kisumu.
Maar ook dat wil ik niet missen!!!
Ook nu weer vond ik het moeilijk weer te
vertrekken, weer terug naar “die andere wereld”
waar comfort gewoon is en nog wordt gemopperd en
ontevreden gezichten vaak het straatbeeld
vormen. Wat geniet ik toch in Kenia, als ik veel
verwachtingsvolle en vriendelijke gezichten zie
en altijd: “how are you”? Ook nu weer heb ik een
heerlijke tijd gehad in Maraboi en hopelijk niet
de laatste keer. Dit was een impressie, wat
trekt toch in die bijzondere energie van Kenia,
Afrika?
Pauline
Hoogewoud. (2009)
Een
druppel op de gloeiende plaat
Bijna vijf weken Kenia/Maraboi heeft toch het één en ander bij mij teweeg gebracht.
Mijn eerste kennismaking met Afrika, intens warm weer, diarree, heerlijke vruchten en vriendelijke, maar ook wel uitgekiende mensen, die naar mijn indruk de christelijke geloven gebruiken om de ellende met elkaar te delen, maar ook met elkaar proberen een gemeenschap te vormen.. Sondu e.o heeft op mij een armzalige indruk gemaakt. Vies, stoffig, een ongeorganiseerde gemeenschap, waar naar mijn mening weinig vitaliteit van uit gaat. Veel jongeren die van alles proberen om maar aan geld te komen1 Ik denk ook dat we daar ons op moeten richten.
De Jeugd heeft de toekomst!
Op de lagere school zie erg veel jonge kinderen, maar vooral een jong team van onderwijzers.
Ook op de disco hebben we veel jongelui gezien. Vandaar dat ik voor Maggie ga om haar basis zodanig te maken dat zij zich voor haar zelf en haar broertjes en zus kan inzetten . Ook de jonge man die we ontmoet hebben in Nyabondo. Hij deed onderzoek voor zijn studie voor de malariamuggen die daar ronddansen in de kleigroeven van de steenfabriekjes. Hij vroeg ook , net als Maggie geld om te kunnen studeren. Je praat dan over zo’n €100,- per maand.
Ik zou wel eens willen kijken of we soort schoolfonds/studiefonds kunnen opzetten zoals Wereldkinderen dat ook gedaan hebben. Echter daar moeten we dan wel aan verbinden dat zij in de toekomst zich zullen inzetten ook mede voor hun omgeving.
Ontwikkeling van Sondu e.o.
De eenzijdigheid en ontbreken van werkgelegenheid heeft mij doen filoseferen over Sondu e.o. Als je dan in andere streken komt zoals Kericho waar de theeplantages zijn, dan denk zoiets zou je daar ook moeten gaan opzetten. OPf als je op de markt loopt denk ik: “Ze zitten allemaal met dezelfde producten, dus is de afzet alleen maar aan die mensen die werken en daar geld mee verdienen.
Ik denk dat daar ook eens flink onderzoek zou moeten komen wat daar allemaal in de land en veeteelt mogelijk is en hoe je dat kunt ontwikkelen. Een soort Landbouwschap. Wellicht is met de universiteit Wageningen en Tropische Landbouw Hogeschool uit Velp voorheen Deventer daar wat op te zetten.
Hetzelfde geld voor economische ontwikkelingen. Als daar steen bedrijfjes zijn dan kunnen daar bijvoorbeeld ook dakpannen gefabriceerd worden of wand- en vloertegels. Zouden we niket met oud werknemrs van Mosa fabrieken in Maastricht in kontakt kunnen komen of met een steenfabriek in Heteren, die met hun kennis en ervaring en wat geld daar gaan onderzoeken of dat een geschikte plek is en hoe dat aan te pakken. In plaatsje waar Maggie haar huis heeft staat een geraamte van een fabriek, wellicht kunnen we daarf iets starten met bedrijven uit Nederland.
Maar ook de ontwikkeling van Sondu zelf. We kunnen daar een dorpsplan maken en het één en ander met behulp van mensen uit Nederland kleinschalige bouwprojecten ontwikkelen . De man die voor maggie een offerte heeft gemaakt voor renovatie huis zou je daar bij kunnen inzetten. Een beroep doen dus op de jongeren, maar ook met de Chief, ik geloof dat ze er 3 hebben, en eventueel een dorpsraafd als er die is. Mocht die er niet zijn dan daar aan gaan werken. Daar kun je dan de school en gezondheidscentrum in betrekken en kijken of je met hen begint.
Maraboi
Maraboi ligt voor mij prima. In een gebied dat arm is en weinig vitaliteit uitstraalt.
Wel hebben we tegen elkaar gezegd dat de 2 huisjes verkeerd staat en ook de sanitaire voorzieningen toch beter moeten zijn en in de huisjes.
Het personeel is erg behulpzaam en vriendelijk, met uitzondering van Ben. Ik vond hem zo nu en dan wat humeurig, vooral tegen Maggie en Sharon. Maar ook wel tegen ons door bijvoorbeeld niet mee te eten of zijn eigen zin te doen toen we op safari zijn geweest e.d. Nu is het ook niet altijd even gemakkelijk om met zo’n stel hollanders om te gaan, maar toch…
Ik zou van Maraboi een ontwikkelingsmaatschappij willen maken waar Kenianen en Nederlanders samen projecten gaan ontwikkelen . De Kenianen dienen zich dan wel te organiseren en hun menskracht en kennis inzetten en de Nederlanders hun kennis en geld.
Vandaar dat Maraboi zo snel mogelijk moet uitgroeien letterlijk tot een woonplek voor de kenianen en nederlanders waar plannen worden gesmeed om Sondu e.o. in de vaart der volkeren op te stuwen. Een voorbeeld voor de kenianen hoe je zelfvoorzienend aan de slag kunt.
Daarom stel ik voor dat de st Oké mensen aantrekt in Nederland en deze mensen stimuleert om een huis te bouwen daar. Ik vind dat alle vastgoed dan in eigendom komt van st Oké en dat dan gaat verhuren. Van de huurpenningen kan dan onderhoud gepleegd worden en eventueel andere projecten gefinancieerd worden. Degene die een geld storten als gift aan st Oké hoeven daar dan geen huur te betalen. Hopelijk zijn het allemaal mensen die daar ook iets willen doen en minstens één keer per jaar daar willen verblijven met enkele mensen die daar op vakantie willen en ook voor het goede doel incidenteel willen doen.
Voor deze plannen zou ik een soort fonds in het leven roepen waarin direct betrokkenen, huizenkopers en mensen die projecten ondersteunen. Voor de huizenkopers althans dat vind ik, is het belangrijk dat het een schenking is en geen eigendom. Dan kunnen we het ook nog van de belasting aftrekken!! Ik hoef daar niets op te verdienen. Ik doe het voor de mensen daar om op een hoger niveau van bestaan te komen, maar wel in samenwerking met elkaar. Voorlopig blijft het dan ook in bezit van St. Oké en wellicht over een jaar of 10 of 20 kan het over naar Pink of een andere rechtspersoon in Kenia.
Daarnaast zou het goed zijn contact op te nemen met agrotours en/of met de vriendin van José om bijvoorbeeld maandelijks een groep mensen daar te hebben vanuit nederland die daar vakantie houden voor het goede doel zie agrotours. Ik wil dat wel verder uitwerken.
Voor Sondu e.o. zouden moeten gaan werken aan een ontwikkelingsmaatschappij die bestaat uit Kenianen en Nederlanders die bijvoorbeeld een aannemingsbedrijf gaan opzetten of landbouwcooperatie of noemt u maar op.
Nyobondo
Voor Nyobondo zou ik een eenmalige aktie bij particulieren en bedrijven willen houden voor het nieuwe tehuis, als het nodig is. De stagiaires/vrijwilligers daar van Windesheim Hogeschool en uit Nijmegen zal ik ook inschakelen daarvoor. Daarnaast wil ik wel met Nyobondo vooral het ondwerwijs secondary en High school willen samen werken. Want de ontwikkeling in Nyobondo ligt al op een hoger plan dan Sondu, maar wellicht een samenwerking goed mogelijk is.
Ik wil graag meewerken aan dit project, ofschoon ik weet dat het maar een druppel op en gloeiende plaat is!
Vaassen, 19april 2005
Piet van Vonderen
De drukte
achterlaten, aug 2009
Heb je zin om alle hollandse drukte eens
achter je te laten?
Lekker in je huisje, met alles d'r op en d'r
an genieten van het prachtige
keniase landschap?
Je laten verwennen door Maggie haar
kookkunsten?
Dan kan ik je aanraden om Bert en Marijkes
project Maraboi Estate te bezoeken.
Ik reisde alleen ( ik ben 61 jaar) en voelde
me veilig en prettig tussen de Kenianen.
Ik ben met het K.L.M.vliegtuig naar Nairobi
gevlogen en heb een heerlijk bed
and breakfast adres gevonden bij Boni
Homestay bij miss Flora, een vrolijk
Keniaans gezin. Ze gaven me een ruime kamer
met aparte douche en wc en
lekker eten en buiten het huis kenden ze een
betrouwbare taxichauffeur die
je mooie plekken in Nairobi laat zien.
De taxichauffeur Charles Wachira bracht me
en haalde me naar en van het
openbare busstation van Easy Coach.Deze bus
reed in 6 a 7 uur naar Kericho
en daar stond trouwe Bert te wachten.
We reden naar Maraboi een klein lieflijk
grondgebied vlakbij Sondu.
Het fijne voor mij was dat ik in dat
heerlijke huisje niemand had die iets van me
wilde.
Ik had de hele dag voor mezelf zonder
telefoon, mail of andere verplichtingen.
Zo af en toe hielp ik op de Maraboi Estate.
Bert was juist het klaslokaal aan het
opknappen.
Vaak kon ik meerijden met de auto en
betaalde dan gewoon de benzine we reden
dan naar Kericho of Kisumu.
Maar het allerleukste vond ik toch achterop
de piki piki (=motor, wel polo polo rustig
rijden) en met de matatu ( een busje met
allerlei mensen die op allerlei
plaatsen in- en uitstappen.)
Marijke had toen gelukkig soms de tijd om
met mij wandelingen te maken,
soms ging ik mee een fosterkind bezoeken.
Soms zaten we heerlijk in de schaduw van de
boom koffie te drinken of te lunchen.
Voor mij was de temperatuur heerlijk bij
Sondu, lekker windje en niet te warm.
De nachten waren rond 12 graden dus lekker
onder mijn
donsbedje goede lange nachten geslapen.
Nu een maand later zie ik nog veel beelden
voor me van de bomen de planten
en de dieren. Ik moet ze dan weer wegdoen
want het Nederlandse arbeidsethos
roept me weer. Maar soms op een avond kijk
ik even naar mijn foto's en dan
hoor ik weer die typische afrikaanse
geluiden, ruik ik weer die kruidige
geur, zelfs mijn eigen lichaam had die geur
gekregen.
Toch het meest hoor ik Maggy lachen of
kleine Albert engels praten en ervaar
ik de gezelligheid die zo'n gemeenschap met
zich meebrengt.
't was me wel een lekker lui leventje
tijdens die 4 weken op Maraboi Estate.
Heeft u er ook al zin in ??
Jeannette van Erk
"MARABOI"
beleefd door Thea en Ronald, juli 2009
Nadat we met
Ben, de manager van Maraboi Estate, een week
hadden doorgebracht op verschillende mooie,
indrukwekkende plekken in Kenia zijn we naar
Sondu (Maraboi) vertrokken. Een kleine 2
weken hebben we doorgebracht op de Maraboi
Estate, een van de projecten van Bert en
Marijke Rieks.
Een mooi stuk
grond, veel groen en veel bloemen. Het
huisje waar we in verbleven lag mooi
gelegen, ruim uitzicht en veel privacy, het
huisje zelf was lekker licht, ruim en
confortabel.
Al snel bij
aankomst maakten we kennis met een aantal
Keniaanse werknemers, oa de tuinman, de
bewaker en Maggy de kokkin met haar zoontje
Albert en vrouw van Ben.
Elke dag
zorgde Maggy voor een verrassend heerlijke
maaltijd, maar ook voor de koffie, thee etc.
een fijne goedlachse vrouw. Albert stal vaak
de show met zijn dansjes, meestal stond hij
in zijn kleuterklasje vooraan.
Het eerste
gebouw binnen het Estate is een
multifunctioneel gebeuren, keuken, kantoor,
eet-/woonkamer en kleuterklas. Twee
kleuterjuffen uit het dorp begeleidden de
kleintjes die naar school konden, elke dag,
als de kinderen buiten waren vonden ze het
erg leuk weer eens 2 andere blanken aan te
raken…………….kortom voor beide kanten elke dag
weer pret.
Vanuit
Maraboi hebben we een keer een rit met de
Matatu naar Kisumu gemaakt, een stad 50 km
verderop, wat een belevenis, de chauffeurs
scheuren met de busjes over de weg, normaal
mogen ze aar 14 personen vervoeren, ons
busjes heeft het met 25 personen gered! En
dan nog aan goederen wat er bovenop zo’n
Toyota ligt. Regelmatig worden de busjes
aangehouden door de politie, de chauffeur
schuift wat shillingen door en we gaan weer
verder.
Toen Bert een
auto had gekocht konden we samen op pad. In
Kiptere, verder de bergen in, bezochten we
een TeaFactory, een uitgebreide rondleiding
kregen we door de fabriek, erg leuk en
interessant. Voordat we daar aankwamen
parkeerde Bert zijn auto in het dorpje omdat
we door An opgehaald zouden worden, zij zou
ons begeleiden naar de fabriek en wat
scholen.
An is een van
de vrouwen die, samen met wat leerkrachten,
Bert en Marijke, “de beter lerende
kinderen” eruit pikt voor het
sponsorproject, zodat deze kinderen
financieel kunnen worden ondersteund om
verder te leren.
Enfin, An was
er nog niet en inmiddels hadden we in het
dorpje veel bekijks. Op een gegeven moment
sprak een vrouw ons aan, zij kende An en
regelde alles. Even later zaten we in de
auto van de behulpzame vrouw, èn An onderweg
naar de fabriek. Nadien hebben we een aantal
scholen bezocht, wat een enthousiasme
overal, op elke plek word je, geheel
pretentieloos, met open armen ontvangen! Ook
“onze ponsorkinderen” ontmoet, onwennig en
onhandig, maar erg leuk ze gezien te hebben.
Bij An thuis
een zeer uitgebreide maaltijd gekregen en
daarna weer wat bezoekjes afgelegd, oa bij
adressen van 2 sponsorkinderen, dat was
slikken, “ons kind” Sharon was opgenomen
door haar tante,haar moeder was niet in
staat haar op te voeden.
Sharon woont
in een authentiek Afrikaans hutje, rond en
een puntdakje van stro. Wat ze met 6 mensen
delen!
Een andere
dag hebben we het poliocentrum voor kinderen
in Nyabono bezocht en de operatiekamer op
hetzelfde terrein.
De zeer
goedlachse kinderen maakten het allemaal een
stuk lichter, zo bijzonder te zien met de
handicaps die ze hebben hoe opgeruimd en
vrolijk ze bijna allemaal zijn! Ze worden
liefdevol opgevangen door helaas te weinig
mensen………….
Ook op hun
school verderop heerste een fijne vrolijke
sfeer, uiteraard vonden ze het heerlijk een
beetje aandacht te krijgen, een verzetje en
als je maar een beetje gek deed hadden ze
schik voor 10!
Het wat
grotere ziekenhuisje in het dorp Nyabondo is
voor ons westerlingen ook iets om je ogen
uit te kijken, Ronald is huisarts en
uiteraard geinteresseerd in de zorg in
Kenia. Weinig middelen ter beschikking maar
gelukkig wordt er vanuit overheidswegen wel
het eea verstrekt.
Een kat of
hond zie je bij ons niet door een ziekenhuis
lopen, zeker niet als de zuster ook nog eens
bevestigt dat dat de kat en hond van het
ziekenhuis zijn!
Ook zijn we
nog een keer naar Kisumu geweest met de
auto, om een boottrip op het Victoriameer te
maken. Wederom werden we begeleid door 2
enthousiast vertellende Kenianen, over de
flora en fauna in en om het meer. Weer een
aantal knorrende nijlpaarden gespot, de
mooiste vogels en bloemen. Onderweg zagen we
de vissers, met of zonder bootje. Hier en
daar iemand die illegaal alcohol aan het
stoken was en uiteraard moest men zich ook
wassen in het meer en de kleding kreeg
eveneens een grondige wasbeurt. Met
regelmaat vroeg ik mij af waar ik al die
indrukken toch moest laten, mijn hoofd liep
al over………………………….
In Kisumu ook
nog op de toeristenmarkt 2 collega’s
bezocht, Orato en Setho zijn kunstenaars en
proberen daar op de markt hun schilderijen
te verkopen. Momenteel hebben zij een
expositie van hun werk (via Bert en Marijke)
in mijn woonplaats Wageningen. Erg leuk hen
ontmoet te hebben, maar ook weer een extreme
wereld van verschil.
Tussendoor
zijn we een paar keer door het dorpje Sondu
gewandeld, eerst met Marijke om een beetje
te wennen, nadien samen. Vooral het
marktgebeuren is een enorme drukte, iedereen
heeft wel iets te verkopen, erg leuk om mee
te maken, je loopt er wat makkelijker rond
omdat mensen je niets opdringen en bedelen
gebeurt amper. Wel loop je veel handen te
schudden, Kenianen vinden het erg leuk naast
de gewoonte, om op je af te lopen je een
hand te geven en te informeren hoe het met
je gaat. Dat zegt veel over hun mentaliteit
en ik moet zeggen dat ik daar enorme
bewondering voor heb, hun vriendelijkheid en
behulpzaamheid zeker wanneer je over het
algemeen naar hun levens kijkt en hun
woonomstandigheden, arm weinig tot geen
fasciliteiten in en om het huisje, weinig
tot geen toekomstperpectief………………………
Kortom we
hebben een enerverende en geweldige tijd
gehad in Maraboi, complimenten aan Bert en
Marijke voor hun totale inzet, naar de
gasten en de aanpak van hun project. Ik heb
me erg thuis gevoeld bij hen, dank!
Lieve groet
van Thea (en Ronald)
LEKKER IN "MARABOI" door
Willianne
Verblijf in Maraboi november 2009
Het is alweer drie maanden geleden dat we in
Maraboi waren. Zoals iedereen hier weet is het
in december en januari gekmakend druk in
Nederland! Vorige week vroeg iemand mij hoe mijn
vakantie was geweest en, geloof het of niet, ik
moest echt nadenken waar die ander het over had.
Maar gelukkig dat die vraag werd gesteld. Want
daardoor was ik weer terug in Kenia.
In dat heerlijke Afrika, met het lekkere weer,
en vooral die fantastische mensen.
Omdat ik hiervoor in Ghana ben geweest, is daar
mijn “goede-gaven-hart” blijven liggen. Want hoe
je het ook wendt of keert, als je eenmaal in
Afrika bent, kan je er niet meer omheen; hier
moet nog meer ondersteuning komen! Maar mijn
middelen zijn ook maar beperkt. Dus had ik
vooraf al bedacht dat ik echt alleen maar
vakantie ging vieren.
Uiteraard ben je een witte wandelende
portemonnee in Afrika, of je nou wilt of niet,
geven doe je toch wel. Maar ik had echt bedacht
dat ik geen zin had in goede doelen en “social
work”, dat doe ik thuis ook al.
Door omstandigheden waren wij niet in staat om
op eigen kracht door Kenia te trekken en nu had
mijn broer vrienden die in Kenia bij een project
waren geweest en daar heel enthousiast over
waren (Thea en Ronald).
Vanuit Nairobi heb ik contact gezocht met
Maraboi en we waren welkom! Vanuit Nairobi zijn
we met de bus naar Kisumu gegaan. Een waanzinnig
mooie tocht van een uur of zes, waarbij we een
rijke schakering aan landschappen, dorpen en
dieren aan ons voorbij zagen komen, we kwamen
ogen tekort. Halverwege is er dan gelukkig wel
een pitstop, om te plassen en Keniaanse
lekkernijen in te slaan.
We hadden met de manager van Maraboi afgesproken
dat we wel in Kericho van de bus gehaald konden
worden. Maar tegen die tijd regende het zo hard,
dat we echt de bus niet uit wilden. We wisten
eigenlijk ook niet zeker of ze wel Kericho
hadden gezegd en stel je voor dat we daar dan
vastzaten! Dus wij door naar het eindpunt
Kisumu.
In Kisumu werden we overvallen door
taxichauffeurs. We hadden geen idee hoever Sondu
nog was, maar wisten wel dat je beter niet in
het donker kunt reizen, vanwege de slechte
wegen. De eerste de beste chauffeur die op ons
afkwam vroegen we of hij wist waar Sondu was en
of hij Maraboi kende. Ja, ja, natuurlijk!
Eenmaal bij zijn auto sloeg de schrik ons om het
hart, wat een barrel van een auto! Maar wie A
zegt, moet op de blaren zitten, dus we zijn toch
maar ingestapt. Eerst langs het benzinestation,
niet alleen voor benzine, maar er volgde een
complete kleine onderhoudsbeurt, dat geeft nog
eens vertrouwen! Vervolgens langs een kraampje
aan de weg van moeder-de-vrouw, want onze
chauffeur moest zich afmelden voor die nacht,
hij zou niet meer terug kunnen. Wij handen
schudden met en lachen tegen de dame, dat gaf
echt vertrouwen. Voor wie zich afmeld bij zo’n
lieve vrouw hoef je niet te vrezen. Dus wij op
weg. En inderdaad, onze chauffeur bleek een
geweldig goede driver, ook toen we, tegen onze
planning in, toch in het donker moesten rijden.
Eenmaal in Sondu bleek dat onze chauffeur geen
idee had waar hij moest zijn, maar we werden
goed op weg geholpen door de locale bevolking en
om acht uur reden we door het hek van Maraboi!
We werden hartelijk verwelkomt door Bernard en
zijn dochtertje en even later kwamen Ben en
Albert ons bezoeken en kregen we nog een
maaltijd.
Wat een fantastisch huisje! Alles aanwezig wat
je nodig hebt en spotgoedkoop. Wij zijn
aangekomen en ze krijgen ons niet meer weg
voordat we weer terug naar Nederland moeten!
De volgende anderhalve week zijn we helemaal in
de watten gelegd door de Maraboiers. Drie keer
per dag kregen we een maaltijd, we hoefden
alleen maar aan te schuiven en als we ergens
heen wilden, stonden Ben en Bernard voor ons
klaar. We hebben een rondleiding gehad over het
terrein, zijn naar een weverij geweest en twee
dagen naar het Nakuru-wildpark en natuurlijk
naar de kunstkraam. Ook hebben we een boottocht
over het Victoriameer gemaakt en zijn we naar de
haven in Kisumu geweest. Als we boodschappen
nodig hadden gingen de heren met ons mee. We
hebben ook de spanning onder het personeel
gevoeld, onderling waren ze het niet helemaal
met elkaar eens, maar dat neemt niet weg dat wij
het in Maraboi helemaal fantastisch hebben
gehad.
Natuurlijk hebben wij, bij het vallen van de
nacht met bijgeluiden, zitten mijmeren over hoe
het nog beter kan (want daar zijn wij
Nederlanders goed in), maar alle complimenten
voor Bert en Marijke, die hier een prachtig
kunstwerk hebben neergezet.
We waren blasé genoeg om ons niet te willen
verdiepen in het werk van Pink Ribbon we waren
echt toe aan vakantie. Maar eenmaal thuis merk
ik nu, dat het je toch niet loslaat.
We gingen niet speciaal voor dit project naar
Kenia, maar ik ben blij dat ik Maraboi heb leren
kennen. Als ik geld en/of tijd over heb, ga ik
dat zeker in dit project steken.
Willianne
Klik hier als je iets geschreven hebt en ook
vermeld wilt worden.
|
